Heavy metal – gatunek muzyczny, który wyewoluował na przełomie lat 60. i 70. XX wieku, z hard rocka, acid rocka i blues rocka, i stał się podłożem kontrkultury metalowców. Zasadniczą różnicą pomiędzy hard rockiem a metalem jest to, że utwory hardrockowe najczęściej komponowane są w skalach durowych, podczas gdy heavymetalowe niemal wyłącznie w molowych.

Termin "heavy metal" używany jest w dwóch znaczeniach: jako ogólna nazwa całego szeregu stylów muzycznych, wywodzących się z heavy metalu; w tym znaczeniu używana jest również ogólna nazwa metal oraz jako jako określenie muzyki granej przez zespoły metalowe w latach 70. i 80. XX wieku; w tym znaczeniu używana jest również nazwa classic metal.

Początkowy, lecz już wyraźnie ukształtowany heavy metal, można zaobserwować w muzyce grup Led Zeppelin i Black Sabbath. Jeśli chodzi o korzenie, to jedni upatrują prototypu utworu heavymetalowego w piosence The Beatles "Helter-Skelter" (z Białego Albumu) lub The Kinks "You Really Got Me", inni zaś za pierwsze utwory protoheavymetalowe uznają przeboje grupy The Dave Clark Five, szczególnie "Any Way You Want It" i "Glad All Over" z 1964 roku. Zresztą nurt zapoczątkowany przez The Dave Clark Five nazywa się heavy drum albo heavy bass, od ciężkiego, hałaśliwego i agresywnego brzmienia.

Niejasne jest pochodzenie nazwy heavy metal - istnieje tu kilka wersji. Według jednej z nich pierwszy raz użyto jej w artykule opublikowanym w 1967 roku w piśmie "Rolling Stone" na temat muzyki Jimiego Hendriksa, w którym autor opisywał brzmienie gitarzysty jako (…) heavy metal falling from the sky. Inne źródła odnoszą do opowiadania Williama S. Burroughsa "The Heavy Metal Kid". Wreszcie inni skłonni są wywodzić termin z tekstu piosenki grupy Steppenwolf "Born to Be Wild" (z filmu "Easy Rider"), w którym pojawia się fraza heavy metal thunder, w odniesieniu do dźwięku pędzących motocykli. Należy tutaj nadmienić, że w slangu motocyklistów amerykańskich "heavy metal" jest określeniem na ciężki motocykl Harley-Davidson. Istotne jest w tym zestawieniu słowo heavy. W slangu bitników, przedstawicieli oryginalnej rockandrollowej subkultury, termin heavy music (ciężka muzyka) używany był na określenie tych piosenek rockowych, w których wolne tempo połączone było z przesterowanym, wzmocnionym dźwiękiem gitar. Nawiązanie do metalu ciężkiego ukryte jest też w nazwie jednego z zespołów, z którego gatunek się wywodzi - Led Zeppelin (Pierwsza nazwa Lead Zeppelin - Ołowiany Zeppelin). Pomysł zmiany nazwy grupy The New Yardbirds na Led Zeppelin powstał po uwadze Keitha Moona z The Who, w której muzykę zespołu określił on jako go over like a lead balloon – "przepływa nad nami jak ołowiany balon" (zeppelin to sterowiec).

W roku 1973 jedenastolatek Anthony Kiedis opuścił swoje rodzinne miasto Grand Rapids i wyjechał do ojca do Los Angeles. Tam, w szkole podstawowej zaprzyjaźnił się z Michaelem Balzary (Flea) – Nowojorczykiem australijskiego pochodzenia. W 1978 Anthony i Flea założyli swój pierwszy zespół – Los Faces. Za jakiś czas połączyli siły z dwoma innymi młodymi muzykami, byli to: Jack Irons i Hillel Slovak. Po kilku zmianach personalnych zespół przyjął swą ostateczną nazwę i po podpisaniu kontraktu z EMI American wydał swą pierwszą płytę zatytułowaną The Red Hot Chili Peppers (1984).

Następnym krążkiem był Freaky Styley. Przyniósł on grupie spory rozgłos i przyciągnął wielu fanów, w tym szesnastolatka Johna Frusciante, obecnego gitarzystę zespołu. Następnie ukazał się album The Uplift Mofo Party Plan oraz składanka The Abbey Road EP.

Niestety, 25 czerwca 1988 z powodu przedawkowania narkotyków (heroiny) zmarł jeden z założycieli grupy – Hillel Slovak. Jego śmierć diametralnie zmieniła życie muzyków, Jack Irons, z powodu licznych załamań nerwowych, spędził długi czas w szpitalu, a w ostateczności odszedł z zespołu. Anthony ciężko walczył z uzależnieniem od narkotyków, które na szczęście udało mu się przezwyciężyć.

Po tym dramatycznym etapie w zespole pozostały zaledwie 2 osoby: Kiedis i Flea. Wspomniany już, bardzo utalentowany, ogromny fan Red Hot Chili Peppers – John Frusciante, tak oczarował swą grą zespół, że wkrótce, jako gitarzysta został przyjęty do ekipy. Kolejnym członkiem został perkusista Chad Smith. W tym składzie powstał nowy krążek: Mother's Milk (1989), który nie dał czwórce artystów wiele uznania. Jednak wydany w 1991 album pod tytułem Blood Sugar Sex Magik okazał się wielkim sukcesem – uzyskał status platynowej płyty i szybko został uznany za największe osiągnięcie w całej karierze formacji. Młody John nie wytrzymał jednak ogromnej popularności i w trakcie japońskiej trasy koncertowej odszedł z zespołu. Na jego miejsce przyjęto Dave'a Navarro. Nagrali z nim album One Hot Minute (1995), który, choć artystycznie wcale nie najgorszy (na nim znajduje się jeden z najbardziej lubianych obecnie utworów grupy – chwytający za serce My Friends) jednak nie odniósł znacznego sukcesu.

Frusciante, w trakcie swojej sześcioletniej przerwy w rozwoju muzycznym popadł w bardzo silne uzależnienie od heroiny i kokainy. Stracił cały swój majątek, jego zadłużenie u dealerów stało się tak duże, że grożono mu śmiercią; musiał się ukrywać. Aby zdobyć pieniądze na narkotyki wydał dwa solowe albumy: Niandra Lades & Usually Just A T-Shirt i Smile From the Streets You Hold. W końcu, dzięki obrazom jakie zaczął malować, udało mu się spłacić należności i wznowić normalne życie.
agroturystyka firanki nieruchomości szczecin ściany apartment rome | praca warszawa napisz artykuł Wiatrówki granit wytwarzanie konstrukcji stalowych | buy tramadol dowcipy luxury hotel prague milf Naprawa turbosprezarek Reklama firmy Hotele Bolesławiec Pozycjonowanie Stron Porcelana Opisy na gg